Depersonalisatie

Depersonalisatie is een vorm van jezelf afsluiten, omdat je met je psychisch zieke ouder(s) in heel veel ellende hebt verkeerd of nog verkeert. De enige weg, die er voor jou dan overbleef om als het ware te kunnen overleven, was, jezelf af te sluiten voor bijvoorbeeld paniek, of angst. Je treedt als het ware even buiten je bewustzijn. Je denkt of voelt dan niets en handelt op de automatische piloot. Het is zelfs zo, dat je je later vaak ook niet meer kunt herinneren wat er precies is gebeurd. Depersonalisatie is een beschermingsmechanisme, dus een manier om te overleven.

Het kan ook zo zijn, dat de depersonalisatie chronisch gaat worden. Als bijvoorbeeld de angst- situatie zo lang duurt dat jij jezelf moet blijven afsluiten, raken jouw hersenen gewend aan dit mechanisme en kun je dus niet meer anders. Je stofwisseling heeft zich dan aangepast, waardoor je dus gedepersonaliseerd blijft.

Deze depersonalisatie zou chronisch kunnen worden als je bijvoorbeeld, zoals wij met psychisch zieke ouders geleefd hebt of nog steeds leeft. Doordat jij jezelf als het ware onzichtbaar maakte, werd de mogelijkheid geopend om jezelf in te gaan beelden dat je er niet was, dat het allemaal niet gebeurde of gewoon helemaal niet bestond. Op een gegeven moment voel je helemaal niets meer, zelfs geen pijn of verdriet.