
Mijn verhaal
Zoals je hebt kunnen lezen ben ik er sinds de geboorte van mijn dochter achter gekomen dat ik een KOPP- kind ben. KOPP kind ben je niet voor even maar voor je hele leven. Daar ben ik nu ook achter en het achtervolgt me dagelijks. Ik heb verder ook nooit mijn verhaal openbaar gedeeld, maar omdat ik soms zulke openhartige mailtjes krijg van lezers van deze website wil ik nu mijn verhaal ook leesbaar maken.
Sinds mijn vroege jeugd had ik een psychisch zieke moeder. Ze was vaak depressief, leed aan eetstoornissen, had psychoses en was veel onder behandeling bij psychiaters, GGZ- instellingen, ziekenhuizen, herstellingsoorden en vaak ook intern. Dat betekende voor mij als kind vooral veel gesleep van hot naar her, na schooltijd was ik veel bij de buren of kennissen en daar moest ik soms noodgedwongen ook logeren. Er moest ook geld verdient worden dus mijn vader was voornamelijk heel erg vaak van huis. Op het moment dat je kind ben weet je niet beter. Het hoort zo.
Daarnaast werd ik op de basisschool, maar ook later in het voortgezet onderwijs veel gepest, maar ook geschopt en geslagen. Tot een paar jaar geleden heb ik daar nooit iemand iets over verteld.
Wat betekent het voor mij?
Ik heb bijvoorbeeld heel erg moeite met het opvoeden van mijn eigen kinderen. Ik heb geen goed voorbeeld gehad dus weet wel hoe het bijvoorbeeld niet moet, maar heb geen idee hoe het wel moet. Inmiddels is mijn oudste volwassen, maar de jongste zit volop in de pubertijd en heeft een diagnose ASS, deze maakt hem als kind niet anders maar het verklaart wel een heleboel. Mijn god wat is dat lastig!
Daarnaast heb ik complex PTSS. Dit is ontstaan door het steeds opnieuw ondergaan van fysiek geweld, het pesten, het afwezig zijn van mijn ouders. Hierdoor heb ik echt nog heel erg veel problemen en ik denk ook nog een hele lange weg te gaan. Ook op dit moment ben ik nog volop bezig om dat een plekje te geven en ermee te leren omgaan.
Echter door de diagnose ASS van onze zoon kwamen we in een proces van een gezinsondersteuner aan huis en onze zoon had een jeugdpsycholoog om te leren omgaan met alles wat autisme hebben inhoudt. Door de gesprekken met hen kwam mijn hele verleden weer boven drijven en mede door hun heb ik de stap gezet dat ik daar voor eens en voor altijd aan wil gaan werken. Maar dan, je hebt die stap gezet dat je dat wilt en je merkt dat het zo ongeveer iedere dag een beetje minder goed gaat. Buiten het mentale deel wat dan zo verdomd lastig wordt laat ook je lichaam je in de steek. Het enige wat je dan hoort van de huisarts is dat het stress is, maar het lichaam voelt anders en je merkt gewoon aan alles dat het niet alleen stress is.
Als je dan ook nog geopereerd moet, aan iets heel kleins, maar wel onder narcose dan is het helemaal complete chaos. Je over moeten geven aan anderen, niet weten wat er gebeurt. Controle kwijt zijn, de weg daarnaartoe...
Waar ik nu zo enorm last van heb is de schrikreacties. Als iemand om een hoekje gaat staan en boe roept maar je hebt dat even net niet gezien, dan staat mijn hart stil en daarna wordt ik overvallen door boosheid, verdriet en weet ik veel wat nog meer.
Relaties onderhouden vind ik echt heel erg lastig. Of het verwatert, of ik ga mega compenseren.
Na een hele lange wachttijd kwam ik bij de GGZ bij ons in de buurt. Ik zou gaan voor een traumabehandeling in de vorm van bijvoorbeeld schematherapie. Ik woon in een afgelegen gebied in Zeeland, dat is voor mij echt superfijn want we wonen in het buitengebied en buiten de langsrazende auto's komen hier niet heel veel mensen. De rust, juist niemand om je heen vind ik heerlijk. Het nadeel is dat je niet heel veel keuze hebt uit zorginstellingen. Na ruim 3,5 maand wachten kom je op een intakegesprek waar je al meteen voelt: "dit is het niet". Je praat daar met anderen over en die zeggen dan: "je moet even wennen, gewoon even doorzetten". Het ligt ook niet aan de instelling, het ligt niet aan de hulpverleenster maar het ligt aan mijn gevoel. Ik heb geen klik, voel me daar niet veilig en op mijn gemak.
Dan krijg je opdrachten dat je je ogen dicht moet doen en moet gaan zitten voelen. Dat werkt niet voor mij. Niet als ik me niet veilig voel, niet als ik me niet op mijn gemak voel bij iemand en zeker niet als ik weet dat ik daar niet verder ga komen. Dan blokkeert er iets. Als ik dan met mijn ogen dicht ga zitten dan is al het andere overactief. Ik ga dingen extreem ruiken, warm en koud komen extra hard binnen, geluiden worden heel intens.
Ik heb besloten dat ik op zoek ga naar een andere instelling om te proberen of het daar beter gaat werken. Maar daar kom je weer in het probleem hier in de buurt. Reguliere GGZ en gespecialiseerde GGZ is hier in de regio niet veel aanwezig en de zoektocht is dus enorm. En ook juist daarvoor heb ik deze website. Ik wil het makkelijker maken om in ieders woonomgeving gespecialiseerde mensen te vinden die ervoor open staan om mensen zoals mij een stapje verder in de wereld te helpen.
En hoezeer ik heel erg graag andere mensen op weg wil helpen en daar een supergoed gevoel van krijg wil ik ook heel graag mezelf weer op de rit krijgen!